از ديروز در ايران هفته محيط زيست آغاز شد. مساله توسعه پايدار و اهميت توجه به طبيعت و مسائل زيست محيطي در هنگام توسعه - به ويژه در جوامع در حال توسعه نظير جامعه ما - موضوع بسيار حياتي است. اين روزها افزايش غبار هوا و وجود هواي غبار آلود در بيش از ۱۸۰ روز از روزهاي سال در تهران در سال گذشته، علائم و  هشدار هاي مهمي براي ماست. زندگي حداقل استاندارد در آينده  براي خود ما و نسلهاي بعد از ما وابسته به برنامه ريزي و اقدامات به موقع در مورد توسعه پايدار است. تلفات ناشي از آلودگي هوا در تهران و شهر هاي بزرگ بايد با راه حل هاي علمي كنترل شده و كاهش يابد. توجه كنيم كه هواي غبار آلود علاوه بر اختلالات حمل و نقل و تردد، حيات و تنفس عادي را هم مشكل مي كند و بعضي پزشكان معتقدند كه منشا بسياري از بيماري مربوط به دستگاه تنفسي انسان هستند.  

در سالهاي اخير ، خشك كردن تالابهاي اطراف ما در كشور عراق به دليل سياستهاي نظامي و تجاوز طلبانه رژيم بعث، موجب شده كه توده هاي هواي غبار آلود مدام به سوي كشور ما - به وِيژه استانهاي غربي ما  - تقريبا در ماههاي مختلف سال بيايد. لازم است با همكاري هاي مختلف منطقه اي بين كشور هاي منطقه و سرمايه گذاري به جا ، معضل الودگي هوا كنترل شود.  

اين يادداشت را امروز در مورد جشن تتي در يافت كردم كه تكمله اي بر اطلاعاتي است كه در مورد جشن تتي در جمعه قبل در تهران نوشتم. از آقاي عين الله آزموده . با تشكر از ايشان متن يادداشت را عينا مي آورم:

آدرس سايت وب لاگ ايشان چنين است: sadva.blogfa.com

سلام آقاي دكترزارع خسته نباشيد در خبر مربوط به عوامل برگزار كننده مراسم فقط نام انجمن بابلي هاي مقيم تهران را ذكر كرديد كه انجمنهاي ديگري نيز شركت داشتند كه در زير براي تان مي نويسم . براي اطلاعات بيشتر لطفا به سايت ;‌جشن تـتي ; مراجعه كنيد :

براي برنامه ريزي و اجراي اين مراسم از همه شهرهاي مازندران از شرقي ترين تا غربي ترين آن و از نواحي كوهستاني و روستاهاي دشتها و حتي استان هاي گلستان و گيلان ،‌ فرهيختگان و فرهنگ دوستاني با هم يكدل و همراه شدند تا مراسمي را رقم زنند كه در يادها و خاطره ها به خوبي و خوشي از آن ياد شده و يادآور زنده شدن فرهنگ ديرپاي نياكان ما باشد . اجراي اين برنامه حاصل همكاري صميمانه تشكل هاي زير بوده است : موسسه فرهنگي و هنري پارپيرار - ساروي هاي مقيم مركز – خانه تنكابن – بابلي هاي مقيم مركز – انجمن شونيشت سليمان كلاي بابل – نوشهري هاي مقيم مركز – انجمن فرهنگي سوادكوه – انجمن فرهنگي كجور – كانون دوستي رامسر – انجمن فرهنگي سادواي بالاده ساري – انجمن فرهنگي تلارپي قائمشهر – كانون دانشجويان مازندراني دانشگاه هاي تهران – نوري هاي مقيم مركز – سازمان فرهنگي و هنري شهرداري تهران – معاونت فرهنگي و اجتماعي شهرداري منطقه سه تهران - آملي هاي مقيم مركز – پرديس سينمايي پارك ملت و كليه انجمن هاي فرهنگي و هنري ديگر شهرهاي مازندران و ... سپاس فراوان از عوامل اجرايي مراسم جشن تـتي : آقايان و خانمها : فرهود جلالي كندلوسي مدير موسسه فرهنگي هنري پارپيرار - خسرو عليزاده هشتلي ، آمل - حسن موسوي چلك ، كجور - حسين موسي زاده ، بندپي بابل - علي اكبر خلعتبري ، چمستان - عباد طيبي ، سوادكوه - محمدرضا اميني ، سوادكوه – عين اله آزموده از انجمن فرهنگي سادواي بالاده ، چهاردانگه ساري - مرتضي صادقي ، تنكابن - مهرشاد شيرچي ، بابل - جواد رضايي ، نور - امير شاه حسيني ، بلده نور - سيد ابراهيم مسرت ، بابل - احمد احمدي وستاكلايي و مصطفي احمدي وستاكلايي و دكتر شكري از انجمن فرهنگي تلارپي قائمشهر - روشنك رضايي ، ‌بابل – نرگس شجايي مهر ، بابل – دكتر كريميان - نسرين آقاجاني پور ، بندپي بابل - سكينه فخرقاسمي ، تنكابن - هرمز قدكپور ، بابل - ... يدالله پور ، .... (‌ داماد مراسم و همسر مكرمه اش ) - عابد اميري آرا ، بابل - صادق سكري ، رامسر - سهيلا مهدي زاده ، بلده نور - سيدجابر حسيني از كانون دانشجويان مازندراني مقيم تهران - فخراله جهاندار - دكتر مهدي موسوي و آقاي مختاري از انجمن فرهخنگي كجور . ممنون خواهيم شد اگر اصلاح بفرماييد .

امروز چهارم خرداد ماه يازدهمين سالروز درگذشت پدر عزيزم، روانشاد محمد زارع است. يازده سال است كه روح عزيز آن وجود نازنين ما را تنها گذاشت و پس از يك دوره بيماري به عالم باقي پر كشيد. هميشه و تا روزي كه زنده هستم، جاي خالي او را به شدت احساس مي كنم. روحش شاد.

امروز در فينال جام حذفي، پرسپوليس زلزله، كه محبوب هرچي دله! قهرمان جام حذفي ۸۸-۸۹ شد. اين قهرماني با برد ۳-۱ در مقابل گسترش فولاد تبريز بدست آمد. گسترش فولاد تيم خوب دسته يكي بود كه تراكتور سازي و ذوب آهن را در همين جام حذفي حذف كرده بود. اين قهرماني بيش از هر چيز مديون زحمات اعضاي تيم و كادر فني به ويژه علي دائي بود. مديريت حبيب كاشاني كه خوب تيم را مديريت كرد ، در كم كردن حاشيه ها و آوردن علي دائي مهم بود. پرسپوليس زلزله كه پر طرفدارترين تيم آسيا است، بسيار شايسته و برازنده ظاهر شد و خوب روي كسب نتيجه  گيري مناسب برنامه ريزي كرد. پرسپوليس بايد براي قهرماني در آسيا برنامه ريزي كند. به همه رفقاي پرسپوليسي تبريك و تهنيت مي گويم.

از آن رو كه ما كارمان در زمينه زلزله شناسي است و شخصا مسئوليتي در حال حاضر در زمينه پيش بيني زلزله در پژوهشگاه خودمان دارم و بيم آن دارم كه با نهايي شدن و حل كامل موضوع از نان خوردن بيافتيم! لذا لازم دانستم چند نكته كه به طور محدود در مورد آن اطلاع دارم حداقل براي شفاف شدن موضوع در اين صفحه بنويسم.

۱- مثل اينكه به صورت تب مالاريا يا نوبه، رسانه هاي ما هر از چند گاهي خبري را روي خروجي خود مي گذارند كه : زلزله پيش بيني شد، يا محققان ايراني به فناوري پيش بيني زلزله دست يافتند، يا امكان پيش بيني با ۹۰ درصد صحت در ايران فراهم است. آنطور كه در متن خبر خبرگزاري مهر آمده است، در اين زمينه تست هاي اوليه تمام شده و تست هاي نهايي نيز در حال تكميل است.  تنها اختلافي كه در خبر ها آمده آن است كه اين پيش بيني در ۲۴ ساعت قبل انجام مي شود، يا يك هفته قبل و يا هنوز زمان دقيقش معلوم نشده. اگر به خبرهايي كه در رسانه ها، حتي در يك سال و نيم گذشته مطرح شده توجه كنيم مي بينيم كه حداقل در سه مقطع - يكي در آذر ماه ۸۷، دومي در ارديبهشت ۸۸ در مورد صحت بيش از ۹۰ درصدي اين نوع پيش بيني  و در نهايت همين ديروز دوباره در مورد حل كامل مساله - به طور قطعي از حل موضوع سخن گفته شده است. يا روند اطلاع رساني در اين مورد مرحله اي است، و يا اطلاعات كافي نبوده و در هر مرحله بخشي از موضوع روشن شده است، كه به اين ترتيب مطرح مي شود و يا آنقدر جدي گرفته نمي شود كه به اين ترتيب خبر موضوع به صورت هر از چند گاه و مرحله به مرحله تكرار ميشود، تا خوب جا بيافتد. اگر موضوع حل شده است كه يك بار براي هميشه حل شده، و نياز به تكرار مطلب نيست. ولي اگر حل نشده لابد اخبار منتشره ناقص است، يا مشكل چيز ديگري است.

۲- در اين خبرها نكته محوري آن است كه افتخار كسب شده از سوي محققان ايراني كسب شده و البته اين محققان در طي چهار سال گذشته - در بعضي جاها ذكر شده ده سال گذشته  - روي اين موضع كار كرده اند و امروز اين نتايج بدست آمده و البته در اين مدت نيز زلزله ها پيش بيني شده است. متاسفانه اين نوع انعكاس خبر موجب مي شود كه هر نوع انتقاد يا بحث علمي به ترديد در مورد توانايي محققان هموطن تعبير شود. البته در عالم علم اينگونه نيست و عرصه علم، عرصه نقد، داوري و بحث علمي جدي است. معيار سنجش در مورد توليد علم، ميزان پوشش رسانه اي نيست. ملاكها كاملا مشخص است.

۳- حداقل در اين مدت ۴ سال گذشته - ابتداي ۱۳۸۵ تا امروز - زلزله هايي مهم و قابل توجهي رخ داده اند و البته بعضي از آنها مخرب و همراه با تلفات بوده اند. ياد آوري مي كنم كه گزارش زلزله هاي با بزرگاي  ۴ يا بالاتر كه در  ايران در اين مقطع زماني رخ داده اند - به نقل از سايت پژوهشگاه بين المللي زلزله -  عبارت بوده اند از:

• ۱۳۸۸

• گزارش زمين لرزه 20 شهريور 1387،جزيره قشم

• گزارش اوليه زمين‌لرزه 19/12/1386 شمال بيرجند(خراسان جنوبي)
• گزارش زمين لرزه هاي 28/8/1386 جنوب خاوري ياسوج و 29/8/1386 شمال خاوري باغ ملك
• گزارش زمين‌لرزه 28/8/1386 جنوب خاوري گرمسار(بخش آرادان، شمال دشت كوير)
• گزارش زمين‌لرزه 27/8/1386 جنوب باختري كهنوج (فارياب)
• گزارش فوري زمين لرزه 3/6/86 جنوب خاوري ورامين
• سازوكار ژرفي زمين‌لرزه 28/3/86 كهك قم (انگليسي)
• گزارش فوري زمينلرزه بخش كهك جنوب شهر قم
• گزارش زمين لرزه 28/3/86 بخش كهك جنوب شهر قم(4/4/1386)

• گزارش زمين لرزه 16/12/85 دورود
• گزارش زمين لرزه 1/12/85 شمال خاوري بندرعباس
• گزارش زمين لرزه 29/9/85 غرب دماوند (لواسان بزرگ)
• گزارش مقدماتي زمين‌لرزه 13/3/1385 باختر جزيره قشم (خليج فارس)
• گزارش شناسايي زلزله 11/1/1385 درب آستانه سيلاخور
• گزارش زمين‌لرزه 11/1/85 درب آستانه (سيلاخور)
• گزارش زمين‌لرزه 5/1/85 فين بندرعباس

بنابراين داده هاي اين زلزله ها موجود است. يادآور مي شوم كه زلزله سيلاخور در فروردين ۱۱/۱/۱۳۸۵، ۲۸/۳/۸۶ كهك قم، ۲۰/۶/۱۳۸۷ قشم، و ۲۵/۷/۸۸ پاكدشت در جنوب شرق تهران، با خسارت، تلفات و البته توجه بسيار رسانه ها و مردم همراه بوده اند. سوال مهمي در ذهن هر مخاطب رسانه ها در ايران ايجاد مي شود و آن اينكه زلزله هاي فهرست شده در فوق و يا حداقل اين چهار مورد  كه ذكر كردم با مستندات پيش بيني شده اند يا نه؟ اگر پيش بيني شده اند چرا در تمام اين موارد همچنان ناگهان و به صورت غير مترقبه زلزله اتفاق افتاده است؟ مردم خسارت ديده اند، بعضا تلفات هم داشته ايم؟

۳- نكته مهم و سوال اصلي آن است كه به چه چيز پيش بيني مي گوئيم؟ پيش بيني يعني اطلاع رساني پيش هنگام از زمان، مكان و اندازه رخداد يك زلزله با دقت قابل تعريف و قابل قبول. اگر عدم قطعيت، و محدوده اندازه هاي حداقل و حداكثر براي پارامترهاي يادشده طوري بزرگ تعريف شود كه هر نوع زلزله اي در هر جاي ديگري در كيلومترها دورتر، با اندازه اي متفاوت، و در زماني نامربوط اتفاق افتاد، به عنوان سند صحت پيش بيني مطرح كنيم، در ان صورت پيش بيني كردن و نكردن با هم فرقي نخواهد كرد.

۴- و سخن پاياني - تا مرحله بعد كه اين تب رسانه اي دوباره عود كند!- آنكه بحث علمي و نوآوري در علم بايد در مجلات علمي - پژوهشي با اعتبار بالا و شناخته شده در سطح كشور و در سطح بين المللي، كه داوري هاي منظم و معتبري دارند،  منتشر شود. عرصه رسانه، روزنامه ، وب سايتها و وب لاگها، ميدان داوري هاي علمي نيست.  اين داوري و قضاوت نيز بايد مرحله به مرحله ، در مورد روش علمي، و نتايج كسب اعمال شود. تا روزي كه چنين اتفاقي نيافتد هيچ مشكلي از اين نظر حل نخواهد شد. صدها بار ديگر هم كه در رسانه ها و روزنامه ها با تيترهاي درشت، اطلاع رساني شود، بيش از آنكه شان علم و دانش و پژوهش پائين بيايد (كه هيچكاه پائين نخواهد آمد)، متاسفانه شان و منزلت كار رسانه اي دز كشور ما آسيب خواهد ديد.

اگر حرفي براي گفتن داريم، در جايش و در ميان اهلش بگوئيم، اگر نه  بهتر است تا با گفتن چند باره و تكراري چنين مباحثي مردمان را بيهوده هيجان زده و مضطرب نكنيم. 

ديروز بعد از ظهر در تهران جشن تتي - teti-  كه به زبان طبري - مازندراني به معني شكوفه است - در كنار پرديس سينمايي  ملت برگزار شد. اين جشن كه به نكوداشت آئين ها و فرهنگ عامه مردم مازندران ايران برگزار شد با استقبال نسبتا خوب مازندراني هاي مقيم تهران مواجه شد. برنامه با همكاري معاونت فرهنگي هنري شهرداري منطقه 3و سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران و با همكاري انجمن بابليهاي مقيم تهران و انجمن فرهنگي پارپيرار برگزار شد. در اين برنامه غرفه هاي مختلفي براي نمايش لباسها، آئين ها و فروش و توزيع نشريات در موردفرهنگ مازندران برپا شده بود و البته فضايي براي اجراي موسيقي محلي و نمايش كشتي سنتي ؛لوچو؛  و همچنين اجراي مراسم سنتي ؛عروس دنبال؛ در نظر گرفته بودند. اكثر مازندراني هاي حاضر هم به زبان مازندراني حرف مي زدند و به دليل فضاي ايجاد شده ما كلي ياد وطن كرديم! آن هم وسط تهران! به خانمم گفتم كه خوب است مازندراني ها فقط در حد نصف كوههاي البرز از ديارشان دور شده اند كه انقدر دلتنگ زادگاه و ائين هاي خويشند! آنها كه فرسنگ ها دورند يا در كشور ديگري زندگي مي كنند حتما به اين طور برنامه ها حساس ترند.

خلاصه برنامه بسيار جالبي بود. دست شهرداري تهران - منطقه ۳ و سازمان فرهنگي هنري شهر تهران- درد نكند كه امكان  چنين برنامه هايي را فراهم مي كنند. همشهريان نوري من هم بايد از بابلي هاي پرتلاش و كوشا و با همت بياموزند كه چطور مي توان اين نوع برنامه ها را در تهران و شهرهاي ديگر برپا كرد. البته از دوستان انجمن نوريها و من آقاي اباصلت بينايي وكيل محترم دادگستري را در محل جشن ديدم و با هم حال و احول كرديم.   عكسي از اين برنامه را اينجا  و بقيه را در وبلاگم قرار داده ام.

در خبرهاي مربوط به زلزله و جستجوهاي اينترنتي مي توان عبارتهايي را يافت كه در آن بعضي متخصصان به لزوم وجود متولي موضوعات خاص علمي يا وجود آن مي پردازند. اين نكته اي است كه هميشه براي من جالبي بوده است و هميشه هم نسبت به آن موضع داشته ام. مثلا در نظر بگيريد كه من در پژوهشگاه زلزله در يك زمينه تخصصي كار كنم، ولي حتي اگر متخصص ديگري در دانشگاه شيراز، يا مشهد يا ... روي همين موضوع من با كيفيت بهتري كار كرد، من اعتراض داشته باشم - هم به اينكه چرا آن فرد يا آن افراد روي همين موضوع كار مي كنند و هم به اينكه حتي اگر فرد يا مجموعه ديگري بهتر از من يا گروه، مركز، پژوهشكده يا پژوهشگاه من كار كرد، باز من متولي آن موضوع علمي را خود (خودم، گروه، مركز، پژوهشكده يا پژوهشگاه خودم) بدانم! به نظرم خيلي عجيب خواهد بود. ولي متاسفانه با اين مساله همچنان مواجهيم.

۱- علم - علمي كه ما در آن مشغول هستيم كه بخشي از science است - موضوعي تجربي، مدرن، قابل آزمون و قابل ابطال است. اگر اينها كه گفتم نباشد اصلا علم نيست (شايد شبه علم باشد كه خوشبختانه تعداد زيادي از افراد به آن مي پردازند!).

۲- احترام به پيشكسوت صفت بسيار پسنديده فرهنگي ما است، ولي در علم مرجع شفاهي (روزنامه اي، وب لاگي يا وب سايتي!) نداريم. اينكه موضوعي را مستند يا معتبر به دليل گفته يا شنيده از يك پيشكوت بدانيم - يا اخيرا : روي يك وب سايت يا وب لاگ از فردي ببينيم- الزاما علمي نيست. هر دانشگري - باتجربه، كم تجربه يا مبتدي - بايد مطالب خود را به انتشار برساند، آن هم در مجله هاي معتبر علمي - پژوهشي - ترجيحا نمايه شده بين المللي. وقتي منشر شده ميزان ارجاعات به آن مقاله ، درجه توجه به آن را در جامعه علمي مشخص مي كند.

۳- هر گاه اخبار و اطلاعات علمي توسط هر دانشگر يا گروه پژوهشي در منبعي معتبر منتشر شود، علمي است. با ابلاغيه و بيانيه نمي توان مدعي اخبار علمي از يك دانشگاه، مركز ، موسسه ، دانشكده، پژوهشكده يا پژوهشگاه شد. كيفيت هم تصادفي نيست و با تبليغات حاصل نمي شود.

۴- بعضي عنوان ها نظير رئيس يا معاون در مركز، موسسه، پژوهشكده  و... هنوز براي خبرنگاران به عنوان مرجع براي پررنگ كردن عنوان يا متن خبر يا هيجاني كردن آن مي شود. اين موضوع ممكن است تا مدتي خبري را داغ كند، ارجاعات سايتهاي اينترنتي را فراوان كند و در چند روزنامه و نشريه ديگر نيز مطلب منتشر شود ولي هيچ مشكلي را حل نمي كند. هر موضوع يا بحث علمي اگر با استدلال مطرح شود، قابل شنيدن و محل بحث است، عنوان و تيتر نمي تواند نه به اعتبار مطلب بيافزايد و نه موجب داغ شدن موضوع در هر نوع ارجاع خبري - علمي - شود.  

۵- موضوعات علمي در اثر ارجاعات به مقامات اجرايي، لابي يا مكرر سخن گفتن از شبه علم، علمي نمي شوند. با تكرار شبه علم فقط حوصله شنودگان سر مي رود. نه موضوعي اثبات مي شود و نه حقانيت مفروض آن براي گوينده بر همگان روشن.

۶- علم موضوعي مدرن است كه بايد براي كار علمي امروزي با روشهاي نوين روي آن سرمايه گزاري كرد. موضوعات علمي البته جالب هستند ولي كيفيت بالاي كار علمي باانجام كارهاي جديد و با روشهاي امروزي حاصل مي شود و نه با اعلام در مصاحبه ها و گزارشهاي وب لاگي يا در سايتهاي خبري. با حرف زدن از كارهاي مدرن - مثل كاربرد فناوري اطلاعات، نانو، روشهاي مدرن تلفيق داده و ... - نمي توان كار مدرن انجام داد. البته وصف العيش، نصف العيش! ولي واقعيت در انجام كارهاي مدرن علمي ، سختي كار، پيچيدگي، لزوم صرف هزينه و انجام پژوهش است. نمي توان از صبح تا شب به كارهاي مختلف - از تدريس تا ... -پرداخت،  و همزمان مدعي شويم كه كار پژوهشي با كيفيت بالا هم انجام مي دهيم.  

شنبه گذشته نمايشگاه كتاب بيست و سوم تهران در مصلاي تهران پايان يافت. در مدت ده روز نمايشگاه در مصلاي بزرگ تهران كه در حال ساخت است برگزار شد و البته همه، از برگزار كنندگان تا شركت كنندگان اظهار مي كردند كه اين مكان با وضع در حال ساختي كه اين روز ها دارد مناسب براي برگزاري نمايشگاه كتاب با اين تعداد بازديد كننده نيست، چرا كه اسال فضا حتي از پارسال هم كمتر بود. به هر حال هر گاه - روز هاي وسط هفته يا پنج شنبه و جمعه - كه به نمايشگاه سر زدم، آن را پر از جمعيت ديدم. از نظر علاقه مردم به آمدن به نمايشگاه به باور من مي توان نظر هاي مختلفي داشت. همانطور كه بعضي از منتقدين گفتند، بعضي دليل را براي بعضي از مردم رفتن به تفريگاه و گشت و گذار دانستند، يا بعضي ديگر بسياري از بازديد كنندگان را در جستجوي كتاب كنكور ديدند و... ولي من فكر مي كنم كه همين حضور و شلوغي نمايشگاه از ديد اقتصادي براي ناشران و توزيع كنندگان و از همه مهمتر براي توليد كنندگان محصولات فرهنگي - نويسندگان، مترجمان و ... - بسيار مهم است. به هر حال يكي از راههاي فروش كتابها و محصولات فرهنگي همين نمايشگاه و به ويژه شلوغي آن است. از طرف ديگر حتي اگر عده اي محل نمايشگاه براي گشت و گذار هم انتخاب كنند خيلي هم بد نيست چرا كه از دل همين گشتن و سر زدن به غرفه ها مي توان اميد داشت تا درصدي از همين گردشگران نيز به كتاب علاقه مند شوند. اگر بعضي براي تهيه كتاب كنكور هم به نمايشگاه بيايند، البته مناسب نيست كه كتاب كنكور را نيز در همين فضا عرضه شود ولي تا روزي كه كتاب كنكور نمايشگاه اختصاصي و يا دائمي نداشته باشد، اين علاقه مندان به كتاب كنكور -و موفقيت در كنكور- را نيز به عنوان جمعيت بازديد كننده اضافه بر سازمان بايد در نظر گرفت. يك كار مهم ، البته، آن است كه مثل تمام سالنها -نمايشگاههاي - كتاب دردنيا، غرفه هاي موضوعي داشته باشيم كه در زمينه هاي گوناگون - مثلا تاريخ، فلسفه و ...- ناشران مختلف محصولات خود را عرضه كنند. به اين ترتيب امكان مقايسه و سنجش درست تر كارهاي گوناگون در يك موضوع فراهم خواهد شد. به هر حال فرصت خوبي بود، حيف كه تمام شد! اگر به من باشد، دوست دارم اين نمايشگاه در تمام ماههاي سال برگزار شود! از كارهاي جالب در كنار نمايشگاه ، كه بيشتر خاص مخاطب جدي تر كتاب و كتاب خواني بود، برگزار جلسات ميزگرد و كارگاه تخصصي بود كه در سراي اهل قلم برگزار مي شد. در يكي از اين ميزگزد ها در تاريخ جمعه 17-2-89 من نيزدعوت داشتم تا در پنل مربوط به مساله ترويج علم در ايران شركت كنم. متخصصان ديگر حاضر در اين بحث دكتر نوروزي چاكلي، دكتر حسن زاده و دكتر رضائي - هر سه دكتراي كتابداري - بودند. به نظرم خانه كتاب ايران مي تواند اين ميزگرد ها را در طي سال نيز دنبال كند چرا كه استقبال به نسبت خوبي از آنها شده بود.

زمينلرزه اي كه در ساعت ۱۲:۲۷ ظهر روز بيست اردي بهشت ۱۳۷۶  منطقه اردكول، آبيز و حاجي آباد در شرق قائن در استان خراسان و بخشهايي از غرب افغانستان را به شذت به لرزه در آورد، با بزرگاي ۷.۲ جديدترين زمينلرزه با بزرگاي بيش از هفت بوده است كه در سالهاي اخير در فلات ايران رخ داد. در طي اين سيزده سال  گذشته هيچ زلزله اي در حد بزرگاي بيش از هفت در ايران رخ نداده است. يادآور مي شوم كه زلزله بم -۵ ديماه ۱۳۸۲- كه موجب بيش از ۳۰۰۰۰ كشته و خسارات سنگين شد، بزرگاي ۶.۵ داشت. زلزله اردكول قائن موجب بيش از ۲۰۰۰ نفر تلفات شد. به روان جان باختگان اين زلزله اصلي -major- فلات ايران درود باد.

اين زلزله سوماترا در همان منطقه رخ داد كه زلزله باندا آچه در سال 2004 با بزرگاي 9 موجب بزرگترين سونامي تاريخ معاصر و بيش از ۲۵۰ هزار كشته شد.
اين رويداد ديروز خوشبختانه با كشته همراه نبود. البته در ساعت 12:59 ظهر روز 20 اردي بهشت - ده ماه مه 2010-  به وقت محلي رخ داد.